Przez całą pierwszą klasę było to dla mnie miejsce, które zajmowało ostatnią pozycję na liście „ulubionych”. Nie lubiłam czytać, uczyć się, siedzieć na studium. Druga klas, to ciągłe życie na walizkach. „Wyjeżdżam. Zabierzcie papiery.”- te słowa słyszeli moi rodzice średnio raz w miesiącu. Trzecia klasa- to już zupełnie inna historia.

Szymanów- 6 lat mojego życia. Było różnie- rozłąka z domem, brak mamusinych kanapek, pakowanych do szkoły czy jej kopniaka przed ważnym egzaminem. Hektolitry wylanych łez, z powodu kłótni z koleżankami, złej oceny czy zwyczajnego dołka. Lecz teraz, z perspektywy czasu- nie pamiętam tych złych momentów.

Szymanów to takie miejsce, w którym można się schować. Na trzy lata po prostu odciąć się od wszystkiego, co zniekształca percepcję, i zacząć naprawdę myśleć - poznać te tematy, które wydają się nieobecne, problemy, o których się nie mówi. Nauczyć się kontaktować z drugim człowiekiem, utrzymywać kontakt nie tylko w szkole, ale i poza nią - niezależnie od tego, jak daleko od siebie mieszkamy.